of bel naar 085-4014 721

Anton (50 jaar) academicus, was verslaafd aan seks.

Het  is nu anderhalf jaar geleden dat ik de kliniek heb  verlaten. Ik denk er nog vaak aan terug; aan de vele jaren die ik in mijn  actieve verslaving doorbracht, aan het krampachtige dubbelleven dat in stand  hield en hoe ik mij voelde toen ik uiteindelijk echt bereid was hulp  te aanvaarden. 

Mijn  verslaving stak de kop op toen ik een jaar of veertien was. Toen ontdekte ik dat ik via masturbatie mijn spanning en ongenoegens kon afreageren.  Beetje bij beetje is dat uitgegroeid tot een dwangmatige handeling waarvoor gelegenheid  moest worden gecreëerd, zowel mentaal als fysiek. Als er geen spanning was, creëerde ik die wel. Als er geen plek was, dan zocht ik deze op.

Nu kijk ik terug op 35 jaar verslaving. Een lange periode waarin mijn seksverslaving de regie voerde over mijn  leven. Die beïnvloede mijn keuzes op allerlei terreinen zoals relaties, werk,  woonplaats, familie, sociale contacten maar ook mijn hobby’s. Mijn verslaving raakte uiteindelijk het wezen van mijzelf, mijn gevoel. Daar heb ik het meeste “last” van. 

Ik heb vele momenten gekend  waarin ik mij bewust was van mijn ongezonde gedrag. Ik kwetste er anderen mee en deed vooral mijn dierbaren tekort. Herhaaldelijk beloofde ik mijzelf en anderen  beterschap. Dan ging het eventjes goed, maar snel raakte ik weer in de ban van  mijn verslaving en verviel ik weer in mijn oude patronen. Steeds heftiger en  geraffineerder. Ik was een kei in het bagatelliseren van de ernst van de  situatie. Vaak was ik met mijn gedachten ergens anders, was ik afwezig, zat ik in mijn roes. Pornografie speelde een prominente rol in mijn belevingswereld. Ik nam steeds meer risico’s, verlegde grenzen en werd op heterdaad betrapt achter de computer. Ook dat incident wist ik te bagatelliseren. Ik voelde mij schuldig en diep ongelukkig. Toch ging ik er mee door. Totdat ik het op een gegeven moment niet langer meer kon ontkennen. 

Op  aandringen van mijn partner heb ik 2,5 jaar geleden externe hulp ingeroepen. Ik  had dat al eerder toegezegd maar ik durfde niet. Bovendien vond ik dat het lang niet  zo erg was, ik deed toch niemand kwaad! Vervolgens ben ik gestart met een ambulante behandeling. Opname in een speciale kliniek voor verslaafden was het advies, maar dat zag ik op dat moment niet zo zitten. Mijn werk, mijn gezin en  mijn sociale contacten moesten immers doorgang vinden. Ik besefte toen nog niet dat herstel van een verslaving een intensief proces is waarvoor veel offers moeten worden gebracht. Ik was aanvankelijk heel gemotiveerd, ging trouw naar de sessies en bereide mijn huiswerk netjes voor. Gestaag maakte ik vorderingen, zeker in  het terugbrengen van de frequentie in mijn masturbatiepatroon. Ik was zelfs lange tijd geheel abstinent. Toch knaagde het van binnen. In een periode dat ik met mijn therapeut sprak over de afbouw van mijn behandeling, kreeg ik een gigantische terugval. Alle oude patronen die ik dacht overwonnen te hebben kwamen terug. Het voelde alsof ik op een tijdbom had geleefd. Ik wilde het niet en toch gebeurde het! Mijn wereld stortte in en dat van mijn gezin ook. 

De stap naar de afkickkliniek was toen zo gezet. Ik was bereid om in korte tijd al het noodzakelijke te regelen om de 28 dagen in de kliniek mogelijk te kunnen maken. Dat was een heftige periode, maar ik was super gemotiveerd en wilde ook echt veranderen. Ik deed alles wat me werd aangedragen, zoals meditatie, groepssessies en beeldende- en creatieve therapie.

Om mijn herstel te  bevorderen, werd ik uitgedaagd om heel intensief te werken aan de bewustwording  van de verwoestende gevolgen van mijn verslaving. Ik durf nu voorzichtig te stellen dat ik daarin geslaagd ben. Ik voel mij een stuk vrijer, meer open en milder. Ik hoef niet meer te ontkennen. Alleen al het feit dat ik op dat punt eerlijk probeer te zijn naar mijzelf en anderen geeft verlichting. Dat ervaar ik als een groot goed.

Eenmaal uit de kliniek van is het gevaar om terug te vallen in “oud gedrag” steeds aanwezig. Daarom heb ik triggers als televisie en internet uit mijn huis verbannen, evenals  alcohol. Dit klinkt misschien gek, maar dat was het meest eenvoudige wat ik kon doen om te veranderen. Ik realiseer mij heel goed dat ik de komende jaren nog hard aan mijn gedragsveranderingen moet werken. Dat vooruitzicht heb ik aanvaard.

Test jezelf of meld je direct aan voor een gesprek met één van de behandelaren van Sekned | Seksverslavingstherapie Nederland.

Naderoes.nl is een initiatief van Psyned